[NL] – Het Complexe Leven

Het is fascinerend om te zien hoe volstrekt aardige en behulpzame mensen uit je omgeving, soms geheel onverwacht, er eigenlijk helemaal niet zo’n prettige gedachten op na blijken te houden. En dat die gedachten ook gewoon, hardop, zonder enige schaamte of terughoudendheid de wereld in geslingerd worden. Fascinerend, en ook beangstigend.

Eerder vandaag las ik een stukje van Wim Daniëls met als titel “Het Complexe Leven”. Het was een ‘feel-good’ anecdote over een verwarde vrouw in het centrum van Eindhoven die op zoek leek te zijn naar een straat die niet bestond, zoekend naar een man die er misschien wel helemaal niet was, en die, met het volste vertrouwen in de ANWB, met verse broodjes door de stad wandelde. Wim vertrouwde het niet helemaal en volgde de vrouw terwijl hij probeerde te achterhalen wie ze was en waar ze heen ging. Niet als stalker, maar als bezorgde medemens die uiteindelijk de dochter van de vrouw te pakken wist te krijgen en de mensen van Handhaving wist te bereiken door het Meldpunt Zorgwekkend Gedrag te bellen. Wim liet haar in goede handen achter. Toen ik het stukje las, had het een kleine 500 mensen weten te bereiken, en iets minder dan 80 mensen schreven er een aardig commentaar onder om hem te bedanken. Ik kreeg daar een fijn gevoel bij.

Hoe anders was het de week ervoor, toen de andere kant van eenzelfde soort verhaal haar lelijkheid liet zien. Een andere plek, ook in Eindhoven, met een andere persoon die zorgwekkend gedrag vertoonde, en iemand die, in tegenstelling tot Wim, de confrontatie zocht en waar het tot een klein handgemeen kwam. De politie werd gebeld, er werd een filmpje op Facebook geplaatst, en een ruime 27.000 mensen werden daar bereikt. Zo’n 4.000 reacties, waarvan de meeste precies het omgekeerde waren van de aardige commentaren die Wim had gekregen, vulden de tijdlijn. Het betrof hier echter niet een verwarde vrouw met verse broodjes, maar een afgegleden buurtgenoot die zichtbaar hulpbehoevend was. Allebei mens, allebei de weg kwijt, maar de één had het geluk Wim tegen te komen, de ander helaas een jongeman met actieve social media kanalen die vond dat Nederland haar toffe cultuur aan het verliezen was.

Wat mij het meest trof, was niet eens dit contrast. Je mag namelijk verwachten dat het publiek van Wim een andere demografische samenstelling heeft dan dat van een sportieve jonge soort-van-influencer. En je kunt ook bedenken dat de persoon die wordt beschreven, een klaarblijkelijk aan drugs verslaafde man die overlast veroorzaakt, niet de eerst aangewezen persoon zal zijn waar je direct warme gevoelens bij krijgt. Maar toch, in basis hetzelfde gegeven, hoezeer je je ook kunt inleven in de één en niet in de ander. 

Maar wat me dus vooral trof, is het feit dat er duizenden mensen zijn die, naar alle waarschijnlijkheid, in het normale leven gewoon familie, vrienden, en collega’s hebben waar ze dagdagelijks volstrekt aardig en behulpzaam mee omgaan, maar daarnaast uitspraken doen en er een gedachtengoed op nahouden dat in schril contrast staan met hoe je ze kent of hoe ze zich voordoen. En dan heb ik het nog niet zozeer over degene die het filmpje op social media deelde, maar meer nog over de felheid van de commentaren. 

Toen ik een naïeve poging deed enige nuance aan te brengen en de dubbele standaard benoemde in mijn reactie op het Facebook filmpje, werd al gauw duidelijk dat zorgzaamheid kennelijk harde grenzen kent. En toen ik even later zag dat er iemand uit mijn directe omgeving niet meer de mens achter het verhaal zag, maar slechts nog een groot gevaar, kon ik niet anders dan teleurgesteld zijn. Niet persé in deze persoon op zich, maar meer in een deel van onze samenleving dat niet meer in staat lijkt enige nuance aan te brengen en liever meteen begint te schreeuwen dan zich in te leven in de werkelijke situatie.

Het Complexe Leven? 

Misschien zijn we allemaal een beetje in verwarring. En misschien zijn we allemaal wel een beetje de weg kwijt. Ik heb alleen wel de hoop dat er voor iedereen een Wim zal zijn wanneer het nodig is. 

PS:

Laat ik vooral ook niet nalaten om het telefoonnummer van Meldpunt Zorgwekkend Gedrag te delen: 0800-1205. Bel hen wanneer je zorgen hebt over het mentale welzijn van iemand. In urgente gevallen bel je met het noodnummer 112, en anders met 0900-8844. 

En voor degenen die weten over welk incident het gaat: het ging me helemaal niet om de (terechte) bezorgdheid over beleid, de hulpverlening, of immigratie, en zelfs niet over het feit dat veel Nederlanders zich niet gehoord voelen. Ik herken dat sentiment. Het ging me echter m.n. om het feit dat een verwarde man, een mens zoals ieder ander, werd geprovoceerd en als ‘lijdend’ voorwerp werd genomen om een punt te maken over ‘De Vluchteling’. Iets dat helemaal geen betrekking had op deze buurtgenoot in nood.