A fatal shooting in the United States and a spiritual healing event in the Netherlands. A bullet and a blessing that seem to have nothing in common, yet both emerge from the same “Architecture of the Void”: a world in which loneliness is engineered, common ground is dismantled, and belonging is sold through tribal identities. This essay uncovers the mechanisms at work — the erasure of shared truth, the power of the scapegoat, the seduction of passive participation — and confronts how even those who see the design risk becoming its bricks. It ends not with accusation, but with quiet practices for reintegration: auditing our convictions, withdrawing complicit support, and building commons where tribalism once filled the vacuum. Breaking away from isolation begins here.
Mijn hoofd is een hele wereld. De echte wereld slechts de rest. Ik leg verbanden waar anderen beperkingen zien. Ik ervaar ruimte […]
These are borrowed words, for they have been uttered before. The letters that form these words are but a few, […]
That moment when you realize you’re waking up from a trip into music. Time has passed, but you’re uncertain how […]
How a Police Campus Became a Mirror of Administrative Drift (September, 2025) There are moments when a map tells more […]
Ik zie een melding op mijn tijdlijn. Het zegt iets over asielzoekers en veiligheid voor vrouwen op straat. Op een […]
Niets mooiers dan mensen te zien genieten. Van een lekker chocolaatje dat op de tong wegsmelt. Je lekker tegen je […]
Ik zie Melissa Kremer op TV haar verhaal doen. Ze zit met een minister, een burgemeester en een nieuwe BN’er […]
Stemmen – Door de bomen het bos weer zien… [Oktober 2025] Moe van one-liners en populistische kreten? Cijfers en grote […]
Ik mag graag een koffietje drinken. Niet een grote mok hete teer. En ook geen warme melk met een zoet […]
Sometimes we simply forget about some of the songs we grew up with. Or we take take them for granted, […]
Ik reed van de week vanuit Brussel terug naar huis. Ik had een beurs bezocht en het was laat geworden. […]
Even wat douchestrips vervangen. Met nadruk op ‘even’… Makkelijk toch? Niet echt. Het werd bijna een gevalletje “auto ruilen want […]
De Philips RR200 Special Radio Recorder. Mijn eerste radio met opnamefunctie. Gekregen van mijn oma. In mijn jeugd was dit […]
Ik maakte vroeger mixtapes. Meestal voor mezelf, maar vaak ook voor vrienden en vriendinnen. Ja, opa spreekt. Cassettebandjes. Iets uit […]